Unfiltered Parenthood – Somewhere Between a Sandwich and an Existential Crisis/Rodzicielstwo bez filtra – pomiędzy kanapką a kryzysem egzystencjalnym

Unfiltered Parenthood – Somewhere Between a Sandwich and an Existential Crisis

Our mornings don't resemble breakfast commercials. There are no fresh croissants on a marble countertop or children in crisp pajamas sweetly asking, “Can I help set the table today?”
Instead, I hear:

– “Why is she looking at me like that?”
– “Mom, can I skip school today? I’m having an existential crisis.”
– “Has anyone seen my other sock and the meaning of life?”
– “Dad, say something to her before I explode!”
– “I just said ‘good morning’!”
– “Exactly. That’s the problem!”

In my head, I’m already planning a rescue mission. Coffee – first line of defense. Distance – second. Humor – last resort.

Hormones vs. Common Sense

We have two teenagers at home – Sara and Oskar. And while we love them dearly, there are days I feel like a UN peace negotiator in a crisis zone.
One moment it’s shouting, the next – silent treatment. One minute we’re “the worst parents ever,” and the next I hear:
– “Hey Mom, thanks… for being here.”
And I melt. Not from frustration – from love. Because I know this is a phase. A storm that will one day clear.

Then I look at the little ones

We still have two younger kids – their dramas are a different story:
– “He said I smell like stinky cheese!”
– “But you like cheese!”
– “Not stinky cheese!”

These are the kinds of conflicts you can solve with a cuddle and a bedtime story. Their world is still simpler, more predictable. Sometimes, their little arguments feel like a soothing balm for my overheated brain – short, solvable, and sweetly silly.

And then there’s us – the parents

Imperfect. Tired. Sometimes overwhelmed. But present.

My husband – reliable in any crisis, like a firefighter always ready for action. He takes the wheel before I even say a word.
Me – sometimes I’ve got it all together, sometimes I cry over the sink, only to end up laughing with the kids on the floor.

Because parenthood may feel like a battlefield, but it’s a battle for something big: connection, trust, love.

The moral?

Let’s not lose our minds chasing perfection. We don’t have to be flawless. We just need to be there – with all our chaos, awkwardness, love, and laughter.

Our kids won’t remember how many socks they lost. But they will remember who helped them look. And who stayed when everything else felt like too much.

And you? What does childhood look like at your house these days? Do you also feel like you’re living next to an active volcano, just waiting for that eruption? 😉
Share your story – maybe together we can map out the survival guide to 21st-century parenting.

#LadiesOfHive #UnfilteredParenting #HormonesVsLove #MomOnDuty #RealLifeParenting #PerfectlyImperfectButPresent

Rodzicielstwo bez filtra – pomiędzy kanapką a kryzysem egzystencjalnym

Nasze poranki nie przypominają tych z reklam śniadaniowych. Nie ma świeżych croissantów na marmurowym blacie ani dzieci w wyprasowanych piżamach, które z uśmiechem pytają: „Czy mogę dziś pomóc w nakrywaniu do stołu?”.
Zamiast tego słyszę:

– „Dlaczego ona patrzy na mnie w ten sposób?”
– „Mamo, mogę nie iść dzisiaj do szkoły? Mam kryzys egzystencjalny.”
– „Czy ktoś widział moją drugą skarpetkę i sens życia?”
– „Tato, powiedz jej coś, bo ja zaraz wybuchnę!”
– „Powiedziałam tylko ‘dzień dobry’!”
– „I właśnie w tym był problem!”

W głowie już planuję misję ratunkową. Kawa – broń pierwszego rzutu. Dystans – drugi. Humor – ostatnia linia obrony.

Hormony kontra zdrowy rozsądek

Mamy w domu dwoje nastolatków – Sarę i Oskara. I choć bardzo ich kochamy, to czasem czuję się jak negocjatorka ONZ w sytuacji kryzysowej.
Raz jest krzyk, raz cisza. Raz jesteśmy „najgorsi na świecie”, a chwilę później słyszymy:
– „Ej, mamo, dzięki… że jesteś.”
I wtedy pękam. Nie z frustracji. Z czułości. Bo wiem, że to tylko etap. Burza, która kiedyś się wypogodzi.

A potem patrzę na młodszych

Dwoje jeszcze małych – ich dramy to inna bajka:
– „On powiedział, że jestem śmierdzącym serem.”
– „Ale przecież lubisz ser!”
– „Ale nie śmierdzący!”

To są konflikty, które da się ugasić dobrym przytulasem i bajką na dobranoc. Ich świat jest jeszcze prostszy, bardziej przewidywalny. Czasem łapię się na tym, że ich kłótnie są jak balsam na rozgrzaną głowę – przewidywalne, rozwiązywalne, krótkoterminowe.

W tym wszystkim jesteśmy my – rodzice

Nieperfekcyjni. Zmęczeni. Czasem sfrustrowani. Ale obecni.

Mój mąż – niezawodny w sytuacjach awaryjnych, jak strażak gotowy do akcji: przejmuje ster, zanim zdążę wydać rozkaz.
Ja – czasem ogarniam, czasem się gubię, czasem płaczę przy zlewie, by za moment śmiać się z dzieciakami na dywanie.

Bo choć rodzicielstwo bywa polem bitwy, to wciąż jest to bitwa o coś wielkiego: o relację, zaufanie, miłość.

Morał?

Nie dajmy się zwariować. Nie musimy być idealni. Wystarczy, że będziemy. Z całym naszym chaosem, uśmiechami, humorem i nieporadnością.

Dzieci nie zapamiętają, ile razy zgubiły drugą skarpetkę. Ale zapamiętają, kto pomógł im ją znaleźć. I kto był przy nich, kiedy wszystko inne się waliło.

A Wy? Jakie Wasze dzieciństwo ma dziś oblicze? Czy też czasem czujecie się jak obserwatorzy wulkanu tuż przed erupcją? 😉
Podzielcie się. Może razem stworzymy mapę przetrwania rodzicielstwa XXI wieku.

#LadiesOfHive #RodzicielstwoBezFiltra #HormonyVsMiłość #MamaNaEtacie #ŻycieCodzienne #NieperfekcyjnaAleObecna